02 sierpień 2021, poniedziałek 23:10
Zabawy zmniejszające agresję dzieci PDF Drukuj Email
Wpisany przez Ewelina Winnicka   
piątek, 21 maja 2021 08:25

ZABAWY DLA DZIECI W WIEKU PRZEDSZKOLNYM I WCZESNOSZKOLNYM Z ZACHOWANIAMI AGRESYWNYMI

Skłonnościom do agresywnych zachowań i podatności na negatywne wzorce, można i należy przeciwdziałać w pracy wychowawczej z najmłodszymi dziećmi.

Należy uczyć dzieci radzenia sobie z konfliktami bez uciekania się do użycia siły, wykorzystywać do tego celu gry i historyjki, hipotetyczne sytuacje i przykłady zachowań.

Trzeba zadbać by na dziecko oddziaływało więcej pro- niż antyspołecznych bodźców i rozwiązań, co oznacza m.in. ograniczenie dostępu do brutalnych filmów, rysunków z jednej strony i dostarczanie wzorów, stwarzanie możliwości treningu umiejętności radzenia sobie ze stresem, współżycia z innymi, samoświadomości własnych uczuć, panowania nad gniewem, wrażliwości i świadomości moralnej.

W tej części przedstawiam propozycje gier i zabaw do wykorzystania w trakcie zajęć różnego typu, w których dziecko uczestniczy, kiedy zdarza się zachowanie niezgodne z przyjętymi normami.

ZABAWY, KTÓRE UCZĄ PANOWANIA NAD GNIEWEM

1-„KĄCIK ZŁYCH HUMORÓW” takie miejsce, gdzie bezpiecznie można wpadać w złość

cel: kontrola nad emocjami, wzmacnianie umiejętności panowania nad sobą.

Pozwalamy dziecku na napady złości, ale może je okazywać tylko w specjalnie do tego przeznaczonym miejscu. Pokazujemy dzieciom kącik złych humorów Można postawić w nim znak „Wstęp tylko dla złych humorów”. Prowadzimy tam dziecko za każdym razem, kiedy zacznie się złościć(traci panowanie).Wtedy zupełnie je ignorujemy. Dziecko może opuścić kącik kiedy zły humor już mu przejdzie. Wtedy pytamy dziecko, co się stało i pomagamy dziecku znaleźć inny, konstruktywny sposób wyrażania swoich uczuć i rozwiązania problemu.

Dobrze jest łączyć tę metodę z innymi, które pomogą dziecku w znalezieniu alternatywnych sposobów wyrażania złości.

Zawsze nagradzamy dziecko, kiedy samo skieruje się do kącika złych humorów lub w inny sposób. rozwiąże problem.

Wychowawca może stanowić przykład dla dzieci korzystając z kącika złych humorów, kiedy zaczyna się złościć.

2-„KRZESŁO DO MYŚLENIA” czas na myślenie

cel: kształtowanie samoświadomości, wglądu w siebie,

cel doraźny: przerwanie i natychmiastowe zakończenie niewłaściwych zachowań.

Krzesło do myślenia ma przypominać dziecku o przemyśleniu swojego zachowania kiedy dziecko traci panowanie nad sobą, prowadzimy je do krzesła. Ma podwójną korzyść - daje dorosłemu i dziecku konkretną procedurę, wg której będą postępować oraz miejsce, w którym można ochłonąć. Metodę stosujemy w korygowaniu powtarzających się zachowań, nacechowanych impulsywnością, wrogością, agresją lub nadpobudliwością. Są to emocje, które małym dzieciom najtrudniej kontrolować.

Etapy postępowania przy zastosowaniu omawianej techniki:

  • krzesło ustawiamy w spokojnym miejscu, z dala od zabawek i telewizora,
  • wyjaśniamy dziecku do czego ono służy, wyraźnie mówimy, jakie zachowanie może spowodować wizytę w tym miejscu,
  • gdy nadejdzie pora na wykorzystanie krzesła, wyjaśniamy dziecku ,dlaczego tam idzie oraz co ma przemyśleć, siedząc na nim,
  • zawsze określamy, jak długo dziecko ma siedzieć na krześle. Zasada powinna być jasna dla dziecka,
  • np.: „jedna minuta na każdy rok życia”(cztery lata równa się cztery minuty),
  • do odmierzania czasu kary używamy budzika, co zapobiega ciągłemu dopytywaniu o czas do końca kary,
  • kiedy zadzwoni budzik, pytamy dziecko o jego przemyślenia,
  • nie mówimy do dziecka, kiedy siedzi na krześle, ten czas przeznaczony jest dla dziecka po to, żeby mogło pomyśleć o sobie.

ZABAWY, KTÓRE UCZĄ ZAPANOWANIA NAD STRESEM

1 - SZUFLADA „DAJ SOBIE Z TYM SPOKÓJ” odsuwamy obawy dziecka

cel: uspakajanie lęków i napięć

Zabawa zastosowana w dowolnej porze dnia, pozwala wrócić do sytuacji stresujących dziecko po odpowiednim przygotowaniu ze strony wychowawcy, ustaleniu źródeł niepokojów, sposobów udzielenia dziecku pomocy.

Wykorzystana wieczorem pozwala dziecku spokojnie zasnąć, by rano wspólnie z dorosłym „zająć się” swoimi problemami.

2-TECHNIKI ODDECHOWE zabawa z głębokiego oddychania

cel: ułatwianie relaksu, osiąganie uspokojenia przez dotlenienie i regulację oddechu

Głębokie oddychanie ma podstawowe znaczenie dla relaksu, ale nie ma w nim nic specjalnie zabawnego, wprowadzamy więc urozmaicenie:

  • bańki mydlane-na głębokim wdechu dziecko powoli wydmuchuje powietrze przez rurkę lub aparat do baniek. Zachęcamy dziecko do zrobienia największej na świecie bańki mydlanej
  • na mostek dziecięcych okularów przeciwsłonecznych naklejamy pasek z bibułki. Powinien mieć 10 cm. długości i zwisać tuż przed nosem dziecka aż do brody. Zadanie polega na tum, żeby jak najdłużej utrzymać papierek z dala od twarzy i wprawiać go w ruch, delikatnie nań dmuchając.
  • dziecko wybiera sobie krótką piosenkę, którą próbuje zaśpiewać na jednym wydechu .Żeby się udało, .musi najpierw wziąć głęboki wdech.
  • na sygnał dziecko wpuszcza i wypuszcza powietrze do ustnej harmonijki, nie robiąc przerwy.

3. WYPUSZCZONA PARA

cel; zmniejszenie napięcia nerwowego

Kiedy dzieci zaczynają się kłócić, wychowawca zapowiada, ze muszą wypuścić trochę pary. Następnie daje dzieciom piórko, które powinny jak najdłużej utrzymywać w powietrzu ,wyłącznie na nie dmuchając. Głębokie oddychanie, jakiego wymaga ta gra, uspakaja dzieci, a zabawa polegająca na niedopuszczeniu do zetknięcia się piórka z podłogą poprawi im humory.

4. WYKORZYSTANIE KASETY RELAKSACYJNEJ

cel; stwarzanie warunków ułatwiających rozluźnienie napięcia, uspokojenie, wyciszenie.

Zabawa ta uczy dziecko, jak można się uspokoić poprzez wyobraźnię i fantazjowanie. Aby pobudzić wyobraźnię wykorzystujemy zdjęcia z czasopism, na których przedstawione są spokojne krajobrazy. Wymyślamy historyjkę, w której dziecko będzie znajdowało się właśnie w tym miłym otoczeniu i włączamy muzykę. Jeśli np. wykorzystujemy zdjęcie oceanu, puszczamy pieśni wielorybów i namawiamy dziecko, żeby wyobraziło sobie, że jest wielorybem, igrającym pod wodą. Podpowiadamy dziecku, żeby z zamkniętymi oczami stworzyło w głowie obrazy, kiedy słucha muzyki.

ZABAWY, KTÓRE UCZĄ ŚWIADOMOŚCI MORALNEJ

1.MORALNA PRAWDA TYGODNIA pomaga dzieciom uzyskać szerokie wyobrażenie na temat moralności w codziennym życiu

cel: kształtowanie świadomości moralnej i pomoc w rozróżnianiu złych i dobrych zachowań.

Stosownie do zaistniałej sytuacji formułujemy normę, powinność lub zakaz, który ogłaszamy „moralną prawdą tygodnia”. Przykładowo:

  • nasza grupa uważa, że trzeba dzielić się z innymi,
  • nie czyń drugiemu, co Tobie niemiłe,
  • nie wolno nikogo wyzywać, itp.

Przyczepiamy hasło w widocznym miejscu i prosimy dzieci o wypowiedź, co taka sentencja znaczy dla każdego z nich. Przypominamy wraz z dziećmi sytuacje, w których postępowaliśmy wg tej myśli. Zastanawiamy się wspólnie, w jaki sposób można konkretnie zastosować ją w praktyce. Następnie robimy to w ciągu tygodnia.

2.ŻYCIOWE DROGOWSKAZY

pokój udekorowany prawdami moralnymi

cel: rozwijanie przekonań moralnych

Wychowawca rozmawia z dziećmi nt przekonań moralnych, przykazań życiowych, a następnie zapisuje je na rolce tapety lub dużych kartkach. Dzieci do każdej myśli wykonują rysunek, a całości nadajemy tytuł „Życiowe drogowskazy”. Wieczorem, wychowawca wspólnie z dziećmi odczytują te sentencje.

3.DROGA DOBRA I ZŁA

cel: kształtowanie umiejętności dokonywania wyborów, uczenia grupy dzieci podejmowania właściwych decyzji mimo presji czynników negatywnych

Na papierze malujemy dwie trasy. Na początku pierwszej umieszczamy napis „Dobra droga”, a na końcu drugiej „Zła droga”. Wzdłuż dobrej drogi przyczepiamy stwierdzenia określające wartości moralne, np. „uczciwość”, „troska o innych”, „słuchanie i uczenie się”, „zawsze staraj się najbardziej”. Analogicznie przy drugim rysunku znajdą się kartki z napisami: „kłamstwo”, „myśl tylko osobie”, „nie dziel się z innymi”. Przyczepiamy obie drogi do ściany i posługujemy się nimi zawsze wtedy, gdy dziecko musi dokonać moralnego wyboru.

4.DWIE STRONY MEDALU uczy dzieci, że każdy kij ma dwa końce.

cel: uczy dzieci liczenia się z konsekwencjami ,pomaga zrozumieć wszystkie ukryte znaczenia moralnego dylematu-„każdy kij ma dwa końce”

Ucząc dzieci moralności skupiamy się zazwyczaj na prawidłowym zachowaniu, rzadko wspominamy o postępowaniu niewłaściwym. W tej zabawie staramy się pokazać obydwie strony medalu. Zapisujemy różne problemy moralne na osobnych kartonikach. Wykorzystujmy w tym celu sytuacje, w których uczestniczyły same dzieci i różne prawdopodobne, przed którymi mogą stanąć w przyszłości. Staramy się zebrać przynajmniej dwadzieścia różnych możliwości. Rozpoczynający zabawę wyciąga jedną kartę i rzuca monetą. Jeśli wyjdzie orzeł, gracz podaje rozwiązanie problemu drogą moralnie słuszną. Jeżeli to będzie reszka, rozwiązanie powinno być tak złe, jak tylko dziecko może sobie wyobrazić.

Poprawiony: czwartek, 08 lipca 2021 20:49